تمام هستی ام نیلوفری بود  ....  تو هستی مرا چیدی و رفتی

کنار انتظارات تا سحر گاه   ....  شبی همپای پیچک ها نشستم

شبی از عشق تو با پونه گفتم ... دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیز است تو شیدائیم را .... به چشم خویش فهمیدی و رفتی

چه باید کرداین هم سرنوشتی ست ... ولی دل را به چشمت هدیه کردم

سر راهت که میرفتی تو آنرا .... به یک پروانه بخشیدی و رفتی

صدایت کردم از ژرفای یک یاس ... به لحن آبی و نمناک باران

نمی دانم شنیدی برنگشتی .... و یا این بار نشنیدی و رفتی

نسیم از جاده های دور آمد .... نگاهش کردم و چیزی به من گفت

تو هم در انتظار یک بهانه .... از این رفتار رنجیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی است این عشق  ...  ببین با سرنوشت من چها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را .... میان یاد پیچیدی و رفتی

تمام غصه هایم مثل باران ... فضای خاطرم را شستشو داد

و تو به احترام این تلاطم ...  فقط یک لحظه باریدی و رفتی

دلم پرسید از پروانه یک شب ... چرا عاشق شدن درد عجیبی است ؟

ویادم هست تو یکبار این را ... ز یک پروانه پرسیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم ... فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من ... تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

دلم گلدان شببوهای رویاست ... پر از اطلسی های نگاهت

تو مثل یک گل سرخ وفادار .... کنار خانه روئیدی و رفتی

تمام بغض هایم مثل یک رنج ... شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تو از صدای این شکستن ... به جای غصه ترسیدی و رفتی

غروب کوچه های بی قراری ... حضور روشنی را از تو می خواست

تو یک آن امدی این روشنی را ... بروی کوچه پاشیدی و رفتی

کنار من نشستی تا سپیده ... ولی چشمان تو جای دگر بود

و من میدانم آن شب تا سحرگاه ... نگارت را پرستیدی و رفتی

نمی دانم چه می گویند گلها ... خدا می داند و نیلوفر و عشق

به من گفتند گلها تا همیشه ... تواز این شهر کوچیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه عشق ... مرا تا آسمانها با خودش برد

و تو در آخر بن بست این راه ... مرا دیوانه نامیدی و رفتی

شبی گفتی نداری دوست مرا ... نمیدانی که من آنشب چه کردم

خوشا برحال آن چشمی که آنرا ... به زیبایی پسندیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابریست ... پر از تنهایی نمناک هجرت

تو تا بیراهه های بی قراری ... دل من را کشاندی و رفتی

کنار دیدگانت چشمه ای بود ... و من در پای چشمه تشنه ماندم

تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست ... ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی

تمام جاده های شعر من را

رها کردی . شکستی . خرد گشتم

تو پایان مرا دیدی و رفتی